وقتی این کتاب را میخواندم یاد کتاب دنیای سوفی در ذهنم زنده میشد. زمانی که سوفی رو به دست گرفتم و دهها صفحه را با دقت خواندم ؛ تازه بعد از گذشت ساعتها به این نتیجه رسیدم که هیچ از آن را نفهمیدم . کوری نیز سنگین بود. احساس میکردی حجم سنگینی به ذهنت فشار می آورد. همش میخواهی از چنگالش رها شوی و دوباره از نو به جدال با آن بپردازی ؛ اما نمیتوانی ؛‌می ترسی… می ترسی که دسته ی کورها حرکت کنند و تو تنها بمانی!! نباید گذاشت که بروند باید دنبالشان کرد…

هر لحظه در این داستان به این نتیجه میرسی که کور شدن تو هم دور از انتظار نیست؛ یک اپیدمی سفید؛ سعی میکنی چشمهایت راببندی و قدم برداری اما بیشتر از ۱۰ قدم نمی توانی پیش بروی؛ با این فکر که ممکن است هر لحظه بیناییت را از دست بدهی چشمهایت را می گشایی ؛ باز دنیا به منوال سابق پابرجاست .

زن دکتر؛ دلیل بینا ماندنش شاید تنها این باشد که از کوری نترسید عشق را بر کوری ترجیح داد؛ خود را کور فرض کرد لاجرم کور فرض شد!! اما به واقع ما همه کوریم ؛ دولت مردان همه کورند؛ حکومت کورها بر کورها…!!

عادت کرده ایم که هرطور که یادمان داده اند ببینیم؛ تغییر روش امکان ناپذیر است …در چارچوب های که نشانمان داده اند می بینیم. سوفی مرا رها نمیکند ؛ آنجا که به عکس العمل نوزاد اشاره میکند هنگامی که ببیند پدرش دارد بالای میز پرواز میکند… تنها نگاه … اما همسر مرد غش میکند !! چون این را هرگز ندیده و به او یاد نداده اند؛ آدمی باید روی ۲ پا راه برود… وای به این چارچوب های فکری که ذهنها را از درون میخورد.

اما دخترک داستان ؛ دختری که در زیبایی زبان زد است اما تنها با کسانی که دوستشان داشته باشد همبستر میشود؛ یک روسپی با حق انتخاب و در نیمه های داستان خود را تسلیم پیرمرد یک چشم میکند! این است ذات آدمی گاهی غیرقابل پیش بینی.

در کل داستان کثافت از همه جا میبارداما نکته ای که تعجب را بیشتر بر می انگیزد این است که : چطور کورها هیچ مریض نمیشوند؟!! در بین فضولات زندگی کردن؛ تا مچ در کثافت فرو رفتن ؛ نبود آب ؛ دستهای آلوده ؛‌ بوی تعفن ؛ اجساد افراد مرده … همه و همه منبع ایجاد بیماری است اما جالب است که هیچکس در طول این مدت بیمار نمیشود!!!

بخشی که بیشتر انزجار یک زن را برمی انگیزد رفتن ۶ زن به قسمت کورهای چماق دار برای غذا میباشد…

میخواهم ساختار شکنی کنم ؛ میخواهم پرده دری کنم ؛ شاید زمانش فرا رسیده باشدکه بخواهم اینگونه سخن بگویم به دور از انگ خوردن پس…

اگر بتوانید در ذهن نهایت تجاوز را تصور کنید شاید در ابتدا چندان خوف برانگیز نباشد اما هنگامی که یک زن پس از ساعتها در سپیده دم صبح در آغوش دوستانش عریان می میرد و زن دکتر به راحتی می گوید: مرد! و به توصیف اجزای کبود بدن او میپردازد مو بر اندامت سیخ میشود؛ در جایگاه یک زن نفرت سراپای وجودت را فرا میگیرد؛ تا این حد هرگز قابل تصور هیچ انسانی نمیتواند باشد؛ در اینجاست که به معنی واقعی تجاوز به عنف پی میبری ؛ تازه درک میکنی چراعده ای از مردان صیغه را برمیگزینند؛ وای به واژه انسانیت اگر در مورد این دسته از افراد به کار رود. حیوانات نیز اصول خاص خود را دارند؛ یاد فیلم فریاد مورچه ها می افتم آنجایی که زن به همسرش می گوید تنها زمانی باید این کار را کرد که هدف تولید مثل است؛ مطالب مختلفی به ذهنم هجوم آورده ؛ یاد سالومه می افتم همان همخانه ی نیچه ؛ همان دختری که نیچه را روان کاوی کرد ؛ همان فیلسوف در سایه؛ نیچه در مورد سالومه میگفت : سالومه سرد است!!؛ اما سالومه ارزش دوستی را بیشتر از نیچه درک کرده بود او دوستی را تابدین حدتنزل نداد برای فرار از آن شرایط از نیچه جدا شد؛ من سالومه را برتر از نیچه میدانم؛ نیچه حتی نتوانست ارزش دوستی را درک کند.

خیلی به حاشیه رفتم ؛ خوانده ها و دیده ها همچنان به ذهنم یورش آورده اند ؛ صفحات کتاب را از میان این یادآوری ها بیرون میکشم.

جدال تنها برای غذا؛ هدف تنها زنده ماندن و سیری است؛ زمانی که به پایان کتاب نزدیک شده بودم پاسی از شب گذشته بود؛ ۳ ؛ ترس بر وجودم مستولی شده بود؛ از ترس کور شدن حتی جرات از تخت پایین آمدن را نداشتم ؛ نیاز مبرم گاهی ترس را مغلوب میکند؛ با هر جدلی بود خود را به در ورودی اتاق رساندم ؛‌هر صدایی نیشتری بود بر روحم ؛ یادم رفته بود زن دکتر بدین دلیل کور نشد که از کور شدن نترسید؛

زن دکتر ؛ دختر عینک دودی؛ پیر مرد ؛ دکتر… اسم ها در دنیای کورها کاربرد ندارند

در آخر به قول زن دکتر : فکر نمی کنم ما کور شدیم ؛ فکر میکنم ما کور هستیم ؛ کور اما بینا ؛ کورهایی که می توانند ببینند اما نمی بینند!!!

پ.ن : کاش من نیز کور نبودم …